Anna, III rok studiów doktoranckich na Uniwersytecie Rzeszowskim

Bardzo dobrym pomysł jest walka z nepotyzmem. Na uczelniach zatrudnianie częstokroć nawet całych rodzin, nie jest niestety rzadką praktyką. Wtedy praca naukowa nie ma znaczenia, liczy się tylko to, kto jakie ma znajomości. To, że przyszły doktor winien porozumiewać się w obcym języku ze swoimi kolegami po fachu mieszkającymi na całym świecie, to bardzo dobry pomysł. Podobnie jak to, żeby wykładowcy nie mogli pracować na kilku etatach. Wtedy to jak uczą nie ma znaczenia, ważne by tylko zdążyć na kolejne zajęcia. Szkoda, że w tym projekcie nie ma konkretów dotyczących zwiększenia wysokości stypendiów doktoranckich. Za tysiąc złotych miesięcznie nie tylko trudno poświęcić się naukowej pasji, ale też i przeżyć.

prof. Ireneusz Białecki, dyrektor Centrum Badań Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego na Uniwersytecie Warszawskim

Ministerialne propozycje oceniam jako dobre i potrzebne. W sytuacji kiedy doktorantów jest coraz więcej, powinni się na ten etap studiów dostawać najzdolniejsi. Jasne kryteria i standardy pozwalające ocenić ich umiejętności potrzebne były już dawno. Tak samo jak wymóg, by znali język obcy. W pracy i kontaktach naukowych to absolutna podstawa. Dobrze, że przed rozpoczęciem przewodu doktorskiego potrzebne będą publikacje. Student musi pokazać umiejętność naukowego formowania myśli. Zmiany proponowane w habilitacjach, jak uniezależnienie ich od rady wydziału, pozwolą przyspieszyć karierę naukową. Jest też szansa na to, że skończą się fikcyjne konkursy na stanowiska naukowe. Konkursy ogólnopolskie, a nawet międzynarodowe to dobry pomysł i szansa na ściągnięcie najlepszych. Podoba mi się też propozycja ograniczenia wieloetatowości, oczywiście pod warunkiem, że przełoży się to na wynagrodzenia. Jeśli chodzi o nepotyzm - nie wydaje mi się, by był to olbrzymi problem polskich uczelni.

Źródło: Dziennik Metro