Kiedy tracimy zaufanie do pracodawcy?

Elżbieta Sołtys: - Na przykład kiedy ktoś, kto został zatrudniony jako fachowiec i starał się uczciwe pracować, dostaje wypowiedzenie na schodach. A to bardzo częsta praktyka w polskich firmach. Nikt nie tłumaczy dlaczego został zwolniony, dzieje się to w tajemnicy i znienacka. Zdarza się, że ludzie dowiadują się, że stracili pracę, bo nie mogą zalogować się do komputera albo czytnik do bramki wejściowej nie działa. Czują, że postąpiono z nimi nie fair, tracą zaufanie do innych pracodawców. Może już nigdy nie będą szczerze i uczciwie pracować.
Podobnie jest w przypadku fuzji przedsiębiorstw - zwykle pracownicy nie wiedzą, co się z nimi stanie. Wtedy "zawieszają" zaufanie i przyglądają się drugiej stronie, gorzej pracują, a firma ma mniejsze zyski. Czasami może to trwać kilka lat.
Gdy pracodawca zwalnia część załogi i nie podaje racjonalnych argumentów, to ci, którzy zostają, gorzej wypełniają obowiązki.

A jakie są główne grzechy w relacjach między firmami?

- Standardem jest przykład zawierania kontraktów. Firmy stosują różne gry, często nieetyczne. Myślą, że jak wyślą umowę o 16.59, to będzie przyjęta na ich warunkach. A w ten sposób tracą zaufanie partnerów. Nagłe zmiany terminów, niedotrzymanie ich, radykalna zmiana stanowiska - burzą zaufanie.

Jakie są symptomy braku zaufania w firmach?

Wojciech Haman: - Zostałem kiedyś wezwany do szefa dużej firmy. Spacerowaliśmy, rozmawiając o problemach przedsiębiorstwa. Prezes podszedł do pracownika i powiedział - "Musimy porozmawiać za 1,5 godziny w moim gabinecie". I tyle. A ten pracownik odszedł na kilka metrów i niemal osunął się z przerażenia na ziemię. Zapytałem prezesa, czy zamierza go zwolnić, a on mi na to odparł zaskoczony, że w żadnym wypadku, że ma z nim załatwić tylko rutynowe sprawy. Doradziłem mu, żeby natychmiast mu o tym powiedział, jeśli nie chce mieć pracownika z zawałem - bo tamten do czasu spotkania będzie umierał ze strachu. Nam się często wydaje, że postępujemy zrozumiale, że nie musimy się z niczego tłumaczyć, tymczasem nikt nie czyta w naszych myślach.

Jak więc należy się zachować?

- Rozmawiać o wzajemnych potrzebach. Nieraz widziałem, jak po takim "oczyszczeniu" w zarządach dużych firm natychmiast wzrasta poziom zaufania. Należy wyzbyć się też lęku, złości. Kiedy dochodzi do konfliktów, złe emocje ogłupiają, zaczynamy działać nieracjonalnie.
Nigdy nie można ufać swojej intuicji, bo ona podpowiada fałszywą rzeczywistość. Zaufać to znaczy zrozumieć, dlaczego ktoś coś robi.

Czy są takie sytuacje, w których nie da się już odbudować zaufania, już nie można czegoś obgadać?

- W sytuacjach, kiedy nagromadzi się zbyt dużo złych emocji. Kiedy w firmie ludzie piszą donosy na siebie, nie jestem w stanie pomóc. Również jeśli zrobimy coś wbrew ustalonym zasadom czy wartościom, jest to nie do naprawienia, bo skrajna nielojalność to narażenie interesów bezpieczeństwa drugiej strony.

A co z zaufaniem do pracodawcy w czasie kryzysu i zwolnień?

- Poziom zaufania bardzo często zależy od tego, w jaki sposób firma zwalnia. I na zewnątrz, i wewnątrz firmy to ma znaczenie. Miałem do czynienia z przypadkiem, kiedy ktoś napisał list, dziękując za zwolnienie z klasą. Ale to rzadkość, na ogół w korporacjach, gdy zaczyna spadać krzywa sprzedaży, wszystko przestaje mieć znaczenie i zwolnienie jest jak egzekucja. Miałem kiedyś klienta, który dostał ocenę roczną w postaci listu pełnego inwektyw. Pracowaliśmy dwa tygodnie, żeby porozmawiać z szefem trzy minuty. Rozmowa była trudna, ale miała sens, zaufanie zostało odbudowane. Ten ktoś wciąż tam pracuje i odnosi sukcesy.

Czym ta osoba sobie zasłużyła na list pełen inwektyw?

- Jeśli chcemy, żeby ludzie przestali nam ufać, powinniśmy pouczać, dawać dobre rady, oceniać, stawiać pytania z tezą, pokazywać swoją wyższość, traktować innych jak zero. Wszystko to powoduje, że nie umiemy rozmawiać z druga osobą i nikt wtedy nie będzie nam ufał, bo nie rozumie naszego postępowania.

Źródło: Dziennik Metro