Wisława Szymborska była noblistką, choć bardzo nie podobało się poetce zamieszanie, które otrzymanie nagrody wokół niej wywołało. Wiadomość o Literackiej Nagrodzie Nobla spadła na poetkę jak grom z jasnego nieba. „W życiu Wisławy Szymborskiej czas dzieli się na epokę przed »tragedią sztokholmską « i epokę »po tragedii sztokholmskiej «. W Polsce rozpętało się patriotyczne tsunami zbiorowego entuzjazmu - w którym Wisława, rzecz jasna, nie zamierzała uczestniczyć.” Opisuje to niezwykle barwnie Jerzy Illg w wydanej przed trzema laty książce*.

>> Bohaterka limeryków

Na gorąco stała się bohaterką limeryków. Jeden wyszedł spod pióra Michała Rusinka, który przez piętnaście lat był sekretarzem poetki.

Kiedy Nobla dostała poetka z Krakowa,
wiersze poczęła czytać Polaków połowa.
Tylko lud z okolic Płocka
Sądził, że Nobla dostała Wisłocka.
Ot, typowa freudowa czynność pomyłkowa

Ten wiersz można zadedykować wicemarszałkini Sejmu Wandzie Nowickiej, która wczoraj w nocy napisała na Twitterze: "Coraz mniej wielkich ludzi - najpierw Havel, teraz Wisłocka".

>> Fotografia przed Noblem z Noblem

Jeszcze przed wyjazdem poetki na ceremonię rozdania nagród, zapowiedziała się z wizytą w Polsce fotografka ze Szwecji. Ku przerażeniu Wisławy Szymborskiej, miała robić jej zdjęcia. Z bliska! Jerzy Illg, redaktor naczelny wydawnictwa Znak, wymyślił rozwiązanie: "Zabierzemy ją na spacer z Noblem pod Kopiec Kościuszki. Będzie miała ciebie, piękne plenery i Nobla. Nobel - takie imię nosił nasz dorodny owczarek berneński". Wszyscy byli zachwyceni: poetka, fotografka i Nobel.

>> Faux pas nagrodzone brawami

Greta Garbo poezji - w taki sposób nazwali Wisławę Szymborską dziennikarze szwedzcy. Polska poetka z poczuciem humoru i inteligencją odpowiadała na nie zawsze najłatwiejsze pytania. "Zapytana na przykład, co sądzi o Janie Pawle II jako poecie, z pełnym zakłopotania uśmiechem odparła: Papież jest nieomylny w sprawach wiary..." - opowiada Illg.

Gafa, która przydarzyła się poetce podczas ceremonii wręczenia nagród, sprawiła, że Szwedzi byli nią zachwyceni. "Po odebraniu insygniów skłoniła się królowi, po czym - miast Akademii - publiczności. Przyłapując się natychmiast na tym potknięciu, wykonała niepowtarzalny układ choreograficzny, wznosząc dłonie w pełnym rezygnacji geście, który miał oznaczać: "No, oczywiście, to mogło przytrafić się tylko mnie" - opisuje naczelny Znaku.

>> Lawina listów

Powrót do Polski nie pozwolił poetce na odcięcie się od popularności. Listy przychodziły lawinowo. W jednym z nich - a przyszedł aż z Australii - noblistka mogła przeczytać, że nie musi czuć się samotna, gdyż oto ma dalszą rodzinę. Autor listu chciał nawet przyjechać do Polski, aby wytłumaczyć rodzinne koligacje. Poprosił uprzejmie jedynie o opłacenie czterech biletów do Krakowa. Dalej: "Zamożny Niemiec pragnął zapisać naszej noblistce wszystko w testamencie. Upewniałem się, czy dobrze przetłumaczono jej list hojnego ofiarodawcy i czy przypadkiem nie miało być odwrotnie" - opisuje Illg. Do przepisania majątku nie doszło, a korespondencja zakończyła się równie szybko, jak się zaczęła.

>> Wierszyk na żółtej karteczce

Po otrzymaniu Nobla poetka na długo zamilkła. Rok 1997 był dla poezji stracony. Aż nieoczekiwanie napisała wierszyk na małej, żółtej karteczce i wetknęła w szparkę biedronko-świnko-skarbonki. Brzmiał:

Dzień mistrza spod Krakowa.
Michał Anioł niech się schowa!

>> Autografy

Wisława Szymborska uważała, że ma zbyt długie imię i nazwisko, aby dawać autografy. "Wi-sła-wa Szym-bor-ska. Groza!" Skarżyła się, że ręka jej omdlewa po kilkunastu autografach. Illg: "Kwestia autografów wiąże się także z wpisywaniem dedykacji. Pamiętam jaką radość sprawiło Wisławie znalezisko w postaci: WDOWA - SIEROTA. Zwykła nią ostemplowywać książki, czasem zamiast, czasem zaś obok wpisanej dedykacji."

>> Loteryjki

Nagroda, popularność i zamieszanie wokół jej osoby nie zmieniły Wisławy Szymborskiej. Niezmiennie organizowała loteryjki dla zaproszonych na kolację gości. "Goście losują z kapelusza numerki, którym opatrzone są kunsztowne fanty: przerażające okazy kiczowatych i doskonale zbędnych przedmiotów, takich jak krzykliwe czerwone skarpetki, piłka ze scenami z safari, nadmuchiwana postać z obrazu Muncha Krzyk, sztuczna szczęka z gumy do żucia, aparat do odciągania pokarmu (który ku radości Wisławy wylosował oczywiście mężczyzna) i inne niewyobrażalne gadżety - często dary przywożone z podróży przez przyjaciół."

Poetka pilnowała się zawsze, aby wśród fantów nie znalazły się przedmioty, które otrzymała od jednej z obecnych na kolacji osób.