Rozpoznawalne na pierwszy rzut oka obrazy w najznamienitszych galeriach świata i kolekcjach bogatych marszandów młodej sztuki. Kreślone prostą kreską komiksy znane z łam prasy. Rzadziej plakaty. Popularny - mimo niechęci do salonów i lansu - portrecista-komentator polskiego życia codziennego: polityki, kultury, a przede wszystkim problemów pokolenia ustrojowej transformacji, dzisiejszych 40-latków. Wilhelm Sasnal miewał do czynienia z kamerą 8 i 16 mm, teraz debiutuje pełnym (75 min) metrażem.
Ubogą w dialogi - o muzyce nie wspominając, stylizowaną na dokument fabułę pokazywano już na festiwalu w Rotterdamie i wrocławskich Nowych Horyzontach. To kino surowe, a przez to prawdziwe. Nie ma upiększania rzeczywistości. Na ekranie Agnieszka Podsiadlik, grono mniej popularnych aktorów i naturszczyków. Mimo symbolicznego
budżetu i minimalistycznej formy - ubarwionej czasem jakimś prostym filtrem obrazu - widać dbałość o scenograficzny szczegół. Historia upadku człowieczeństwa rozgrywa się w biednych betonowych klockach zwanych domami, zardzewiałych rzęchach, które kiedyś były
samochodami, nad smutną brunatną rzeczką. Jak wyjaśnia reżyser, przy konstrukcji tej dekonstrukcji bazował na obserwacji pewnej wsi. Na szczęście chodziło bardziej o fenomen miejsca niż jej mieszkańców. Bo jeśli tak ma wyglądać świat, zasiedlony przez złych, pustych ludzi, skończy jak chałupa w akcie bezsensownej demolki. Popękana skorupa z wypalonym wnętrzem.
