Bohaterowie "Przerwanych objęć" Almodóvara łączy w pary miłość lub nienawiść. W centrum całej opowieści znajduje się niewidomy pisarz i autor scenariuszy Harry Caine. Otoczony czułą opieką przez swoją współpracownicę Judit i jej syna Diego, Harry wiedzie spokojne i dostatnie życie. Żeby poczuć dreszcz emocji, od czasu do czasu zaprasza do siebie przygodnie poznane kobiety, które łatwo ulegają urokowi czarującego ślepca. Pewnego dnia zjawia się jednak ktoś, kto zakłóci spokój małej rodziny Caine'a i przypomni mu o czasach, kiedy nazywał się jeszcze Mateo Blanco i był wziętym reżyserem, przeżywającym wielką miłość i najlepsze miesiące swojego życia. Ta miłość zakończyła się tragedią, a Caine wciąż przechowuje jej pamiątki - reklamówkę pełną podartych na drobne kawałeczki fotografii zakochanej pary.
Almodóvar cofa nas w czasie, by pokazać historię Mateo Blanco i Leny. Poznali się, gdy ona była kochanką wpływowego biznesmena, człowieka, który wyłożył pieniądze na jego film. Mateo i Lena marzą, że umrą w swoich ramionach jak kochankowie odkryci w ruinach starożytnych Pompei. Tak się jednak nie stanie. Mateo unieśmiertelni swoją ukochaną na filmowej taśmie, a ból pozostanie w nim na zawsze. Zaślepiony uczuciem do Leny były reżyser nie zauważa, że ma na wyciągnięcie ręki inną miłość, że zawsze ją miał i że zawsze mieć będzie.
I to jest, moim zdaniem, prawdziwy temat "Przerwanych objęć". Ale każdy widz wyniesie pewnie z filmu własną historię. Powodów do wzruszeń jest wiele, wiele jest również tajemnic. Almodóvar bawi się kinem i bawi się w kino. Film, który Mateo i Lena kręcą, jest parodią własnego dzieła Almodóvara - zwariowanej komedii "Kobiety na skraju załamania nerwowego", pierwszego obrazu, który przyniósł Hiszpanowi sławę na świecie. Lena jako aktorka przechodzi metamorfozy od Audrey Hepburn do Marilyn Monroe (a Penélope Cruz pokazuje w tej roli, że jest nie tylko zjawiskową kobietą, lecz także jedną z najlepszych światowych aktorek). Kochankowie oglądają "Podróż do Włoch" Rosselliniego, gdzie przed oczami Ingrid Bergman odsłaniane są ciała kochanków z Pompei. Jest też zbuntowany reżyser gej, który chce zamówić u Harry'ego Caine'a scenariusz do swojego fabularnego debiutu. Odbijają się w tej postaci dalekie echa samego Almodóvara. I wreszcie jest zdanie kończące film - filmy trzeba kończyć. Bo można w nich przekazać wzruszenia, cierpienie, ale też szczęście i śmiech. Można nimi ludziom dać coś od siebie, coś, co uznają za własne.
"Przerwane objęcia" ("Los Abrazos rotos") Hiszpania 2009 reż. Pedro Almodóvar, wyst.: Penélope Cruz, Llu~s Homar, Blanca Portillo
Masz temat dla reportera Metra? Pisz:
metro@agora.pl
