Zacznę od Jane - matki trójki dorosłych dzieci, właścicielki restauracji, którą 10 lat temu mąż zostawił dla młodszej. Czasem musi się wypłakać, w samotności albo w rękaw przyjaciółki, jednak na co dzień świetnie sobie radzi: pracuje z pasją, jest dobrą matką, a do tego nie rezygnuje z marzeń - planuje przebudować dom. Nie odpuszcza, choć pewnie większość kobiet w jej wieku pomyślałaby raczej "Dzieci się wyprowadziły, mąż mnie opuścił, nie mam dla kogo wić gniazdka".

Złośliwcy powiedzą, że takie dzielne panie w tym wieku istnieją tylko na ekranie. A ja odpowiem - guzik prawda. Przykład? Sama Meryl Streep. Przecież mimo skończonej sześćdziesiątki idzie jak burza. Od ponad 30 lat kręci filmy praktycznie co roku, a są takie lata, w których premier z jej udziałem jest po kilka.

Wychodząc z kina, pomyślałam o wspieranym ze środków unijnych programie "+" i o wszystkich odważnych kobietach zaczynających życie od nowa w wieku, który jeszcze sto lat temu uchodził za próg starości. Szkolą się, biorą pieniądze na własne firmy, uczą się języków, nadrabiają braki w znajomości komputera. Choć zaczynanie życia zawodowego po pięćdziesiątce nie jest proste, chcą w swoim życiu coś zmienić na lepsze.

Ale pomyślałam także o tych paniach, które wciąż się zastanawiają i nie mogą się zdecydować - poszukać czegoś za pieniądze unijne czy nie poszukać? Spróbować coś zmienić czy nie warto? Jest sens, a może go nie ma?

I wiem, że filmowa Jane, podobnie jak prawdziwa Meryl Streep, wzięłaby w takich sytuacjach głęboki oddech i odpowiedziała - "warto". Po czym ruszyłaby zawalczyć o fundusze unijne. Mimo tego że to skomplikowane.

Źródło: Dziennik Metro